‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ตอน 2)
‎ท่านชื่อว่าอะไร
‎ข้ามีคำถาม
‎ท่านคิดฉากอันงดงาม
‎ที่คุณชายคิมสารภาพรัก ‎ใต้ต้นนางพญาเสือโคร่งได้อย่างไร
‎เรื่องนั้น...
‎ข้าไปเยือนเขายูดัลเมื่อปีก่อน
‎และซาบซึ้งกับทัศนียภาพที่นั่นมาก ‎ก็เลยเกิดความคิดขึ้นมา
‎เขายูดัลหรือ
‎ผิดแล้ว
‎หากท่านไม่บอกชื่อ ‎ก็เอาหนังสือคืนไปเถิด
‎แมฮวา
‎ช่วยเขียน
‎ชื่อของข้าว่าแมฮวาด้วย
‎สาเหตุที่เจ้าไม่ชอบอ่าน ‎นิยายของแมฮวา
‎เป็นเพราะเจ้าไม่รู้จักความงามเลย
‎เจ้าเองหรือ
‎นี่ ช่วยปล่อย...
‎โธ่ ปล่อยมือข้านะ
‎ชายหญิงไม่ควรจับมือถือแขนกัน
‎เจ้าบอกว่านิยายของแมฮวา ‎เขียนไปก็เปลืองกระดาษ
‎ยังบอกอีกว่าเจ้ากลัว
‎ความหลงละเมอของแมฮวา ‎จะแพร่ไปทั่วเมืองหลวงเหมือนโรคระบาด
‎ข้าต้องขอบอกเลย ‎ว่าเจ้าเองก็ไร้คุณธรรมเหมือนกัน
‎เจ้าเป็นหญิงสาวสูงศักดิ์ ‎ที่หวังให้แมฮวาเลิกเขียน
‎หรือเป็นแค่นักต้มตุ๋น ‎ที่แอบอ้างชื่อแมฮวากันแน่
‎เลือกเอาสักอย่าง
‎มิน่าตอนนั้นถึงได้แก้ตัวนัก
‎ท่านคือแมฮวาสินะ
‎ช่างเป็นวิธีที่แปลกใหม่
‎ท่านไปร้านหนังสือทุกแห่ง ‎แล้วก็พูดชมตัวเอง
‎ทำจนขายได้กี่เล่มแล้วล่ะ
‎ข้าทำเมื่อไหร่...
‎สำหรับนักต้มตุ๋น เจ้ามั่นใจมากนะ
‎โปรดอย่าด่วนสรุปสิเจ้าคะ
‎มีเหตุผลที่ข้าต้องทำเช่นนี้
‎แล้วอย่างไร ‎เจ้าจะขอให้ข้าเข้าใจเช่นนั้นหรือ
‎คือ ไม่ใช่แบบนั้น ข้าแค่...
‎ท่านช่วยรอในห้องตรงนั้น ‎สักเดี๋ยวได้หรือเปล่า
‎แล้วข้าจะขอโทษให้เป็นเรื่องเป็นราว
‎คิดว่าข้าเป็นคนเดียว ‎ที่เจ้าต้องขอโทษหรือไง
‎มีอะไร
‎ไม่ว่าเจ้าจะคิดว่า ‎นิยายข้าไร้ค่าเพียงใด
‎แต่คนเหล่านี้ ‎รักนิยายของแมฮวาด้วยใจจริง
‎เจ้าไม่มีสิทธิ์หลอกพวกเขา ‎เพียงเพื่อเงินแค่หยิบมือ
‎- ฉะนั้นหากเจ้าอยากขอโทษ... ‎- ข้าควรขอโทษพวกเขา
‎- แมฮวา ‎- แมฮวา
‎- นางคือแมฮวาสินะ ‎- คุณพระ
‎คุณพระคุณเจ้า
‎- คุณพระช่วย ‎- แมฮวาอยู่นี่จริงๆ
‎มีเรื่องที่ข้าต้องบอกพวกท่านทุกคน
‎ข้า...
‎ไม่ใช่แมฮวาเจ้าค่ะ
‎- หา ‎- อะไรนะ
‎ข้าไม่ใช่แมฮวา แต่กลับแสร้งเป็นเขา
‎และหลอกลวงทุกคน
‎ข้าขออภัย
‎นางเสียสติไปแล้วหรือ
‎อะไร เจ้าไม่ใช่แมฮวาหรือ
‎แล้วลายมือชื่อนี่ล่ะ
‎คิดจะต้มเราหรือ
‎- คุณพระ ‎- ไม่อยากจะเชื่อ
‎- กล้าดียังไง ‎- ทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร
‎แต่แมฮวาตัวจริงอยู่ที่นี่แล้ว
‎- พูดอะไรของนาง ‎- อะไรนะ
‎- หรือว่า... ‎- ชายคนนั้นหรือ
‎- ชายคนนั้นคือแมฮวาหรือ ‎- ตายแล้ว
‎- คุณพระ ‎- แมฮวาเป็นชายหรือ
‎- เป็นเขาหรือ ‎- จริงหรือ
‎- แม่เจ้า ‎- จริงหรือนี่
‎- แมฮวาเป็นชาย ‎- ตายจริง
‎- คุณพระ ‎- เหลือเชื่อ
‎- ให้ตายสิ ‎- ผู้ชายหรือ
‎- คุณพระช่วย ‎- จริงหรือ
‎ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างนั้นหรือ
‎มีราชโองการ
‎จับกุมแมฮวาและยึดหนังสือทั้งหมด
‎หยุดตรงนั้นนะ
‎- จับนางไว้ ‎- มานี่
‎- อะไรเนี่ย ‎- ตาเถร
‎- จับพวกเขาไว้ ‎- หนังสือเจ้าอยู่ไหน
‎จับเขาไว้
‎- จับเขาไว้ ‎- จับเขา
‎ปล่อย ปล่อยข้านะ เจ้าพวกบ้า
‎นี่ เจ้า
‎ปล่อย ข้าบอกให้ปล่อย
‎- จับกุมเขา ‎- อย่าให้หนีรอด
‎- ปล่อยข้า ‎- จับพวกเขาไว้
‎- จับให้หมด ‎- ยึดหนังสือไว้
‎- อย่าคิดหนีนะ ‎- จับให้หมด
‎จะไปไหน
‎- ให้ตาย ‎- จับให้หมด
‎- เจ้า ‎- ยึดหนังสือมา
‎- บ้าอะไรเนี่ย ‎- หยุดตรงนั้นนะ
‎ทำอะไรเนี่ย
‎- จับพวกเขาไว้ ‎- ยึดหนังสือให้หมด
‎จับไว้
‎- จับให้หมด ‎- ยึดหนังสือมา
‎- ปล่อยเราไปนะ ‎- มากับเรา
‎ปล่อยนะ
‎- มานี่ ‎- ปล่อยเราไปเถิด
‎- นี่ ‎- รอตรงนั้น
‎นี่เจ้า...
‎เจ้าพวกโสโครก
‎จับตัวให้หมด
‎เจ้า มานี่
‎เฮ้ย
‎ท่านบัณฑิต โปรดอย่าอภัยให้ข้าเลย
‎นี่ นี่เจ้า
‎นี่ โอ๊ย ปล่อยข้า
‎นี่
‎- ขันทีฮอ ‎- ขันทีฮอ
‎- ไม่อยู่ที่หอสมุดเจ้าค่ะ ‎- ที่สวนก็ไม่มี
‎หาทุกซอกทุกมุมแล้วหรือ
‎- เจ้าค่ะ ‎- เจ้าค่ะ
‎ดึกป่านนี้จะไปไหนได้
‎ต้องทำอะไรสักอย่าง ‎ข้าจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เดี๋ยว จะไปไหนเจ้าคะ
‎ในเมื่อเป็นราชโองการ ‎เขาก็น่าจะอยู่ที่สำนักสืบสวนใช่ไหม
‎ระวังคำพูดหน่อยเจ้าค่ะ
‎ท่านเป็นหญิง ไปที่นั่นได้อย่างไร
‎- แล้วถ้าเจ้าไปล่ะ ‎- คุณพระ
‎เป็นข้ารับใช้ ‎ก็ไม่นับเป็นหญิงหรือเจ้าคะ
‎บอกแล้วไงว่าที่บัณฑิตนั่นถูกจับ ‎ไม่ใช่ความผิดของคุณหนู
‎ข้าเคยได้ยินว่าหญิงสูงศักดิ์หลายคน
‎หนีไปตามหารักแท้
‎หลังอ่านหนังสือของแมฮวา
‎เพราะแบบนี้คนถึงได้เกลียดเขานัก
‎แต่จะจับเขาด้วยเหตุผลแค่นั้น ‎ได้อย่างไรกัน
‎ข้าหยุดคิดไม่ได้ว่ามันแปลก
‎นี่ๆ
‎ท่านไม่คิดว่าคนคนนั้นไร้ยางอายหรือ
‎หากยังมีความละอายอยู่บ้าง ‎ก็ควรเลิกแต่งหนังสือ
‎แต่แมฮวาตัวจริงอยู่ที่นี่แล้ว
‎ท่านบัณฑิต โปรดอย่าอภัยให้ข้าเลย
‎นี่ นี่เจ้า
‎ข้าจะแก้แค้น
‎ข้าจะเหยียบเจ้าให้จมดิน
‎เบาเสียงหน่อยได้ไหม
‎ไม่เห็นหรือว่าคนจะนอน
‎ตาบอดหรือไงกัน
‎ขอโทษที
‎ข้าจะแก้แค้น
‎จะต้องเอาคืนให้สาสม
‎คุณหนู มีอะไรหรือ
‎ไปกันเจ้าค่ะ
‎(แมฮวา)
‎โธ่เอ๊ย เจ้าพวกชั่ว กล้าดียังไง
‎มันถูกสั่งห้ามได้อย่างไร
‎เมื่อวานหนังสือพวกนั้น ‎ยังไม่มีปัญหาเลย
‎แค่ชั่วข้ามคืน ‎กลับถูกห้ามอ่านได้อย่างไรกัน
‎พวกโจรชั่ว
‎พัคดัลแพ เจ้ามีความผิด ‎โทษฐานเขียนหนังสือต้องห้าม
‎จงแสดงตัวเพื่อรับโทษ
‎- ท่านพี่ ‎- ปล่อยข้านะ
‎สามีข้ายังไม่ชำนาญอักษรจีนด้วยซ้ำ
‎ท่านกล่าวหา ‎ว่าเขาเขียนหนังสือได้อย่างไร
‎นี่มันเรื่องอะไรกัน
‎คิดว่าทำอะไรอยู่
‎- หยุดนะ ‎- ให้ตายเถอะ
‎- บ้าเอ๊ย ‎- ไอ้บัดซบ
‎เจ้าพวกชั่ว ทำอะไรน่ะ
‎- คุณพระช่วย ‎- ตายแล้ว นายหญิง
‎นังพวกนี้นี่
‎(มนตร์รักใต้แสงจันทร์)
‎(แวร์เธ่อร์ระทม)
‎ตายแล้ว...
‎รื้อหนังสือข้าทำไม
‎อะไรนะ
‎เจ้าบอกชื่อตัวเองไม่ได้หรือ
‎เรื่องนั้น ใช่ว่าบอกไม่ได้
‎แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อข้า ‎เพราะแบบนั้นต่างหาก
‎เขากินข้าวบูดในคุกมาหรือไง
‎นี่ แมฮวา
‎ข้าต้องใส่ชื่อเจ้าในรายงาน ‎เพื่อส่งเรื่องขึ้นไป
‎ต้องให้เจ็บตัวก่อนหรือไง
‎- ชื่อเจ้า ‎- ข้าไม่ใช่แมฮวา
‎เจ้ามันไอ้คน...
‎เช่นนั้นก็ส่งป้ายมา
‎อะไร แม้แต่ป้ายประจำตัวก็ไม่มีหรือ
‎คิดว่าข้าโง่หรือไง
‎ทุกคนในโชซอนต้องมี...
‎เจ้าไม่มีป้ายหรือ
‎ข้าต้องมีด้วยหรือ
‎พ่อเจ้าทำอะไร
‎ข้าหมายถึง พ่อท่านทำอะไรหรือ
‎หากเปิดเผยรายละเอียดไม่ได้ ‎บอกแค่ระดับขั้นก็พอ
‎ใต้เท้า มีคนมามอบตัวขอรับ
‎มอบตัวหรือ ใคร
‎แมฮวาตัวจริงขอรับ
‎ข้าคือแมฮวา เจ้าพวกโง่
‎(สำนักสืบสวน)
‎องค์ชาย
‎"องค์ชาย" หรือ
‎ดูจากวิธีพูดไปจนถึงรูปลักษณ์
‎เขามาจากตระกูลสูงศักดิ์แน่
‎ตามไป สืบว่าเขาอยู่ที่ไหน
‎ขอรับ
‎จดลงไป
‎ข้าทำต่อไม่ไหวแล้ว
‎โอ๊ย หลังจะหัก น่าโมโหนัก
‎"ความเร่าร้อนในโรงสี
‎นางในคิมไปที่ใดทุกค่ำคืน"
‎ถึงขนาดระดมเจ้าหน้าที่ ‎จากสำนักสืบสวน
‎สำนักปกครองกลาง
‎รวมถึงอาลักษณ์ ‎ก็เพื่อยึดหนังสืองี่เง่าพวกนี้หรือ
‎ก็นั่นน่ะสิ
‎ข้าไม่ได้สอบขุนนางเพื่อมาทำงานนี้ ‎ขายหน้าจริง
‎(ความเร่าร้อนในโรงสี)
‎- นี่ อะไรเนี่ย ‎- อะไร นั่นมัน...
‎มาอยู่ในนี้ได้ไง ปัดโธ่
‎ช่วงนี้เจ้าเปลี่ยวหรือ
‎อาลักษณ์มิน
‎โอ๊ย หลบไป
‎อาลักษณ์มิน
‎ท่านควรแจ้งข้าล่วงหน้าสิว่าจะมา
‎ข้าสัปหงกอยู่ในนั้นครู่เดียว ‎โดยไม่รู้ว่าท่านอยู่นี่
‎พวกโง่ ไม่เห็นหรือว่าอาลักษณ์มิน ‎ปฏิบัติงานอยู่ ไปยกเก้าอี้มา
‎- มัวรออะไร ‎- ไม่เป็นไร
‎เป็นสิ
‎อาลักษณ์มิน ให้ลูกน้องท่าน ‎จัดการงานน่ารำคาญพวกนี้
‎แล้วเราไปดื่มชากัน ‎ที่ห้องทำงานข้าดีกว่า
‎ไม่เป็นไรจริงๆ
‎เช่นนั้นก็ให้ข้าทำแทนเถิด
‎ข้าขอทำแทนท่านเอง
‎นี่ท่านเพิ่งแตะ...
‎(ซาแชก: หนังสือพงศาวดาร)
‎ซาแชกเล่มนี้หรือ
‎แหม น้ำตาจะไหล
‎เมื่อไหร่กันที่ผู้ช่วยเจ้าเมือง ‎ซึ่งเป็นขุนนางขั้นสี่
‎กลายเป็นข้ารับใช้ ‎ของขุนนางอาวุโสขั้นเจ็ด
‎ถ้าช่วยเช็ดก้นได้ก็คงทำไปแล้ว ‎คงเช็ดสะอาดเอี่ยมเลยล่ะ
‎เขาเป็นลูกชายรองอัครมหาเสนาบดี ‎ใครจะไปสนระดับขั้นกัน
‎ทุกคนเรียกเขาว่า ‎องค์รัชทายาทตระกูลมิน
‎เกิดมาโชคดีขนาดนี้ ‎จะด้อยสักเรื่องไม่ได้เลยหรือไง
‎ทั้งหล่อ ร่ำรวย และฉลาดเฉลียว
‎เขามีพร้อม ชีวิตไม่ยุติธรรมเลย
‎ไม่ยุติธรรมจริงๆ
‎ขอบคุณสวรรค์ ‎ที่ข้าหล่อและเฉลียวฉลาด
‎ใครนะ
‎- โธ่เอ๊ย ‎- ไม่นะ...
‎- โธ่ ‎- หนังสือข้า
‎- ปัดโธ่ ‎- ให้ตายสิ
‎ไม่นะ...
‎เสียดายจัง
‎- ทำแบบนี้ได้ไง ‎- ทำอย่างไรดี
‎- ตายแล้ว ‎- เสียของหมด
‎- ไม่นะ ‎- โธ่ หนังสือข้า...
‎(ดอนกิโฆเต้)
‎ข้าอยากดูบันทึกประจำวันเจ้าค่ะ
‎บันทึกจากวังหลวงของวันนี้น่ะเจ้าค่ะ
‎ข้าเคยได้ยินว่าประชาชนก็อ่านได้ ‎หากจ่ายเงิน
‎โปรดอนุญาตให้ข้าอ่าน ‎บันทึกของวันนี้ด้วยเจ้าค่ะ
‎นางคนนี้เพ้ออะไรอยู่
‎มีแต่ขุนนางอย่างเราที่อ่านได้
‎เพราะต้องใช้มันทำงาน
‎ไม่ได้มีไว้ให้ปลาซิวปลาสร้อยอ่าน
‎นั่นคือสิ่งที่ขุนนางอย่างท่าน ‎คิดกับประชาชนหรือ
‎มีเรื่องอะไรหรือ
‎ข้าให้ท่านอ่านไม่ได้ ‎แต่บอกได้ว่ามีบันทึกอะไร
‎ท่านอยากรู้อะไรล่ะ
‎- อาลักษณ์มิน ‎- เช่นนั้นช่วยตอบที
‎มันเขียนถึงหนังสือต้องห้าม ‎ว่าอย่างไร
‎ไม่มีประกาศแจ้งเตือนด้วยซ้ำ
‎พวกเขายึดหนังสือที่ข้าสะสมทั้งชีวิต ‎โดยไม่บอกอะไรเลย
‎ดังนั้น ข้าจำต้องรู้
‎ว่าเหตุใดหนังสือพวกนั้น ‎จึงถูกห้ามไม่ให้อ่าน
‎และเหตุใดจึงจับกุมผู้คน
‎และเข้าไปรื้อค้นบ้านเรือน
‎อย่างน้อยข้าต้องรู้ ‎ว่าในบันทึกเขียนว่าอย่างไร
‎เพื่อให้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ฝ่าบาททรงมีราชโองการ
‎ทรงเชื่อว่าบทประพันธ์ ‎และหนังสือชั้นต่ำ
‎ที่ลักลอบนำเข้าจากชิง ‎จะเป็นภัยต่อศีลธรรมอันดี
‎ใช่ เป็นราชโองการของฝ่าบาท ‎รู้แค่นั้นก็พอไหม
‎ใครจะสนว่าเจ้าเข้าใจหรือไม่...
‎แม้แต่กษัตริย์ ‎ก็ไม่ได้ตัดสินใจถูกเสมอไป
‎ว่าไงนะ
‎เชื่อว่าหนังสือสร้างความวุ่นวายหรือ
‎ฤดูใบไม้ผลิที่แล้ว ‎มีขุนนางรื้อบ้านสิบหลัง
‎ที่เป็นของสามัญชน ‎เพื่อปลูกเรือนหอให้ลูกชายตัวเอง
‎เรื่องแบบนั้นต่างหากที่ไร้คุณธรรม
‎และสร้างความวุ่นวาย ‎อย่าโทษหนังสือเลยเจ้าค่ะ
‎แล้วอย่างไร
‎ท่านกำลังจะบอกว่าฝ่าบาท
‎ตัดสินพระทัยผิดอย่างนั้นหรือ
‎หนังสือ "การศึกษาที่ยิ่งใหญ่"
‎เขียนไว้ว่าสิ่งที่กษัตริย์ ‎ทรงโปรดหรือไม่ทรงโปรด
‎จะต้องสอดคล้องกับราษฎร
‎แต่เวลานี้ฝ่าบาท
‎ไม่ทรงโปรดสิ่งที่ราษฎรชอบ ‎และทรงโปรดสิ่งที่ราษฎรไม่ชอบ
‎แล้วข้าที่เป็นราษฎรของพระองค์ ‎จะสุขใจได้อย่างไร
‎แฮรยอง
‎คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู ตายแล้ว
‎โธ่ คุณหนูไม่สบายเจ้าค่ะ ‎บางครั้งก็ควบคุมตัวเองไม่ได้
‎ขอโทษเจ้าค่ะ ‎ขอโทษแทนนางจริงๆ เจ้าค่ะ
‎ขออภัยท่านด้วย อาลักษณ์มิน
‎ไม่เป็นไร
‎ให้ตายเถอะ
‎คุณหนูอยากตายนักหรือไง
‎กล้าพูดแบบนั้นต่อหน้าขุนนาง...
‎ไปตำหนิฝ่าบาทได้อย่างไรเจ้าคะ
‎องค์ชายยอนซันกลับมาครองราชย์หรือไง ‎ทำไมข้าจะพูดอย่างนั้นไม่ได้
‎มีบางสิ่งที่เจ้า ‎ต้องไม่พูดออกมาเป็นอันขาด
‎เจ้าจะทำอย่างไร ‎ถ้าคำพูดเจ้ารู้ไปถึงราชสำนัก
‎ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น
‎เหล่าเสนาบดีจำเป็นต้องรู้
‎ว่าประชาชนมองเห็น ‎รู้สึก และนึกคิดเช่นไร
‎คิดว่าพวกเขาจะฟังเจ้า
‎และเปลี่ยนได้ชั่วข้ามคืนหรือ
‎คิดว่ากรวดถมแม่น้ำจนเต็มได้หรือไง
‎ถมไม่เต็ม แต่สร้างแรงกระเพื่อมได้
‎แล้วทำไมต้องเป็นเจ้าด้วยล่ะ
‎ทำไมจะเป็นข้าไม่ได้
‎- ทำไมเจ้าถึง... ‎- ไม่รู้หรือว่าทำไมข้าถึงทำเช่นนี้
‎พวกหนังสือน่ะ ข้าหาใหม่ได้
‎อาจจะต้องใช้เงินและเวลา
‎แต่ก็ทำได้
‎แต่พวกคนที่เชื่อว่าตัวเอง ‎สามารถโยนความผิดให้ใครต่อใคร
‎และยึดทุกอย่างจากทุกคนได้ ‎หากมีข้อแก้ตัว
‎ข้าทนคนเช่นนั้นไม่ได้
‎การสูญเสียสิ่งที่รัก...
‎เราเคยเจอมาแล้วหลายหนไม่ใช่หรือ
‎อย่าตามข้ามา ‎ข้าจะไปสอบถามจากที่อื่น
‎ข้าหาสามีให้เจ้าได้แล้ว
‎เจ้าจะได้จดหมายสู่ขอเร็วๆ นี้
‎สิ่งที่ข้าพยายามจะบอกก็คือ ‎เจ้าอยู่ในบ้านข้า
‎ให้ข้าคอยปกป้องตลอดไปไม่ได้หรอก
‎หวังว่าเจ้าจะเข้าใจเจตนาของข้า
‎องค์ชายเพคะ
‎- ขันทีฮอกลับมาแล้ว ‎- ซัมโบ
‎ซัมโบ
‎องค์ชาย ปัญหาคลี่คลายแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‎ไม่ต้องกังวล...
‎ไม่ต้องกังวลแล้ว
‎เข้าข้างในเถอะ ระวังด้วย
‎ระวังนะ
‎เข้ามาก่อน
‎ระวังด้วย
‎ค่อยๆ
‎- ดี ‎- ใกล้อีกนิด
‎เจ็บมากหรือ
‎พ่ะย่ะค่ะ
‎- เจ้าคงเกลียดข้าแล้วสินะ ‎- พ่ะย่ะค่ะ
‎หากข้าไม่ออกจากวัง...
‎- ถอดกางเกงเจ้าออก ‎- พ่ะย่ะค่ะ
‎หา คุณพระ
‎ข้าได้สิ่งนี้จากสำนักหมอหลวง
‎รักษาแผลถูกโบยได้ชะงัดนัก
‎ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย ‎กระหม่อมไปทาเองตอนอยู่คนเดียวได้
‎ยิ่งทาเร็ว เลือดก็ยิ่งหยุดไว เร็วสิ
‎แต่องค์ชาย
‎เดี๋ยว ช้าก่อน ‎ไว้กระหม่อมไปทาทีหลัง...
‎- นี่ เจ้ากล้าดียังไง... ‎- เร็วเข้า
‎- ซัมโบ ‎- โอ๊ย นี่...
‎ก้นเขาดูปกติดีเพคะ องค์ชาย
‎ท่านถูกโบยด้านหน้าหรือเจ้าคะ
‎หา คุณพระคุณเจ้า ทำอะไรเนี่ย
‎นี่ ปัดโธ่ พวกเจ้านี่
‎อันที่จริง...
‎พวกเขาให้เลือกว่าจะเขียนจดหมายขอขมา ‎และจ่ายเงินประกันตัว
‎หรือจะถูกโบย
‎กระหม่อมจึงเลือกอย่างฉลาด
‎เจ้าก็ควรบอกความจริงข้าสิ
‎ทำไมต้องทำให้ข้าเป็นห่วงด้วย
‎แหม กระหม่อมรับผิดแทน
‎จึงอยากให้พระองค์เป็นห่วงบ้าง
‎และหวังว่าจะได้อยู่สบายๆ ‎สักสองสามวัน
‎แต่องค์ชาย
‎องค์ชายจะโกรธกระหม่อมไม่ได้นะ
‎กระหม่อมบอกชัดเจนแล้วว่า ‎อย่าออกไปเดินถนนพลุกพล่านนั่นอีก
‎กระหม่อมพูดตั้งกี่ครั้งแล้ว...
‎ไม่ต้องคุยกับข้าไปอีกสามวัน
‎อย่ามาใกล้
‎บ่ายสี่โมงที่ตำหนักทงกุง
‎องค์รัชทายาทให้รองเสนาบดีโจซึงกวัง ‎เข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์
‎โจซึงกวังรายงานความเสียหาย ‎ที่เกิดจากหนังสือต้องห้าม
‎ว่ามีหนังสือ 6,829 เล่มถูกยึด
‎และมีสามัญชน 255 คน ‎ถูกคุมตัวอยู่ ณ ที่ว่าการท้องถิ่น
‎เขายังรายงานอีกว่าจนถึงตอนนี้ ‎เก็บเงินประกันตัวได้ 4,820 ยาง
‎องค์รัชทายาทถามว่าเหตุการณ์ทั้งหมด ‎เกิดขึ้นในเวลาเพียงสามวันหรือ
‎รองเสนาบดีตอบว่านั่นยังไม่รวม
‎มณฑลอื่นๆ ที่เขายังไม่ได้รับรายงาน
‎หลังนั่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่
‎องค์รัชทายาทก็มีรับสั่ง ‎ให้โจซึงกวังและอาลักษณ์ออกมา
‎แม้แต่กษัตริย์ ‎ก็ไม่ได้ตัดสินใจถูกเสมอไป
‎ข้าจะบันทึกความเห็นส่วนตัว
‎การทุจริตในราชสำนัก ‎หนักข้อขึ้นทุกวัน
‎สถานการณ์ทางการเมือง ‎ก็ทวีความตึงเครียด
‎- ไม่ นายท่าน ‎- ไม่ยุติธรรมเลย
‎ขณะที่ผู้คนถูกกล่าวหาว่ากระทำผิด
‎แม้พวกเขาจะทำแค่เพียงยื่นมือ ‎หรือก้าวเท้าออกมา
‎กล่าวหากันชัดๆ เลย
‎มีคำกล่าวแต่โบราณว่าฟ้าไร้ดวงใจ
‎จึงยึดถือดวงใจของผู้คนประดุจดวงใจตน
‎สิ่งใดทำให้ผู้คนเศร้าโศก ‎ฟ้าจะโศกเศร้าด้วย
‎และสิ่งใดทำให้ผู้คนปีติ
‎ฟ้านั้นจะปีติด้วยเช่นกัน
‎- ขอพระองค์ทรงเมตตาด้วย ‎- ขอพระองค์ทรงเมตตาด้วย
‎ถึงกระนั้น เหล่าเสนาบดี...
‎โปรดถอนรับสั่งด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎ไม่เกรงกลัวทั้งฟ้าและผู้คน
‎- โปรดถอนรับสั่งด้วย ‎- โปรดถอนรับสั่งด้วย
‎จากการสังเกตการณ์ของข้า
‎วิกฤตที่เกิดขึ้นนี้
‎ต้องโทษพวกเขาทั้งสิ้น
‎เจ้าเป็นใคร
‎ใต้เท้า ข้าคิมชอกจอม ‎เจ้าหน้าที่จากสำนักสืบสวน
‎มีเรื่องที่ท่านต้องรู้ขอรับ
‎องค์ชาย พยายามร่าเริงไว้นะพ่ะย่ะค่ะ
‎พระองค์ไม่ได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทมานาน
‎เสด็จพ่อไม่เคยเรียกพบข้า ‎โดยไร้สาเหตุ
‎พระองค์เป็นพระโอรสนะพ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมมั่นใจว่า ‎ฝ่าบาททรงคิดถึงและปวดพระทัย
‎ทุกเมื่อที่นึกถึงพระองค์
‎เจ้าก็รู้ว่านั่นไม่จริง
‎ข้าดูเป็นอย่างไร ต้องแก้อะไรไหม
‎ไม่มีแล้ว
‎เสด็จพ่อ ทรงพระสำราญดีหรือไม่
‎ต่อให้พยายามแค่ไหน ‎ข้าก็ทำใจชอบเจ้าไม่ลงจริงๆ
‎บอกมา เจ้าเสียสติหรืออย่างไร
‎หรือเจ้าตั้งใจจะทำให้ข้าเสื่อมเสีย
‎กระหม่อมตามไม่ทัน
‎ด้วยยังด้อยสติปัญญาพ่ะย่ะค่ะ
‎เดี๋ยวนี้เจ้ากล้า ‎แม้กระทั่งโกหกต่อหน้าข้า
‎(มนตร์รักใต้แสงจันทร์)
‎ต้องให้ข้าอ่านงานเขียนชั้นต่ำนี่ ‎ดังๆ ทีละบรรทัดไหม
‎เป็นอย่างไรล่ะ ‎ทำตัวเป็นตัวตลกลับหลังข้า
‎ให้พวกโง่งมชื่นชมเจ้า
‎รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ
‎รู้สึกเหมือนเป็นราชาไหม
‎ให้ข้าเห็นเจ้าไปก้อร่อก้อติกนางโลม ‎หรือติดพนันยังดีเสียกว่า
‎ผู้ชายเขียนเรื่องวิตถาร ‎แบบนี้ได้อย่างไร
‎กระหม่อมเขียนหนังสือพวกนั้น ‎เพื่อคลายความรู้สึกเบื่อหน่าย
‎- ไม่ตั้งใจจะ... ‎- หุบปาก
‎เจ้าปิดบังความคิดชั่วช้า ‎ด้วยข้ออ้างเช่นนั้นไม่ได้หรอก
‎เพราะมีลูกชายเช่นเจ้า
‎ตายไปข้าคงอับอาย ‎เกินกว่าจะไปสู้หน้าอดีตพระราชา
‎เจ้ามันชั่วร้ายกว่าใคร
‎ที่เคยอาศัยอยู่ในวังนี้
‎- เสด็จพ่อ ‎- รับคำสั่ง
‎พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‎ยึดหนังสือในนกซอดัง ‎แล้วเผาทิ้งให้หมด
‎ไม่ใช่แค่หนังสือ ‎กระดาษ พู่กัน และหมึกด้วย
‎ยึดทุกสิ่งที่เกี่ยวกับการเขียน ‎แล้วเผาให้ไม่เหลือซาก
‎ตั้งแต่วันนี้ไป
‎ห้ามไม่ให้องค์ชายโดวอน ‎อ่านหรือเขียนหนังสือทุกชนิด
‎เสด็จพ่อ กระหม่อมขออภัยอย่างสุดซึ้ง
‎จากนี้ จากนี้ไปกระหม่อม ‎จะไม่ให้ใครเห็นสิ่งที่เขียนอีก
‎ขอทรงถอนรับสั่งด้วยเถิด
‎กระหม่อมทำได้เพียงอ่านและเขียน
‎หากไม่มีมัน...
‎กระหม่อมก็ไม่เหลืออะไรแล้ว
‎เสด็จพ่อ
‎ได้โปรด
‎ได้โปรด...
‎ได้โปรดเถิด
‎เสด็จพ่อ
‎ซัมโบ
‎องค์ชาย
‎นี่พ่ะย่ะค่ะ
‎ดื่มน้ำ
‎เรียบร้อย
‎ไม่เป็นไรแล้ว
‎เจ้าไปเถิด
‎เจ้าก็รู้ว่าหลังจากมีอาการอย่างนั้น ‎ข้าจะหลับไม่ลงอีก
‎ข้าจะนั่งชมดาวอยู่ตรงนี้แหละ
‎พระองค์ไม่ฝันร้ายมานานแล้ว
‎เรื่องนี้ทำให้ทุกข์ใจหนัก ‎หรือพ่ะย่ะค่ะ
‎ที่นี่อยู่ในหลืบของวังหลวงอันใหญ่โต
‎นกซอดังที่ไม่มีใครมาเยือน
‎ข้าสามารถอ่านหรือเขียน ‎หนังสือนับหมื่นเล่มได้ดั่งใจ
‎โดยที่ฝ่าบาทไม่ล่วงรู้
‎เช่นนั้นก็ทำสิพ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมเองก็จะปิดปากให้สนิทเลย
‎ไม่ ข้าไม่คิดจะทำหรอก
‎ทำไมล่ะ
‎เสด็จพ่อไม่ฟังสิ่งที่ข้าพูดเลย
‎หากข้ายังไม่เชื่อฟังพระองค์
‎คงยากจะรักษาความเป็นพ่อลูก
‎องค์ชาย
‎ข้าน่าจะขอให้เสด็จพ่อเนรเทศข้า
‎ส่งไปแม่น้ำก็ตกปลา
‎ส่งขึ้นภูเขาก็ปลูกโสม
‎แบบนั้น
‎ข้าจะได้มีอะไรทำ
‎ข้าหาสามีให้เจ้าได้แล้ว
‎หวังว่าชายแก่คนนี้จะไม่รบกวนเจ้า ‎ด้วยการเรียกพบบ่อยๆ นะ
‎ไม่เลยขอรับ
‎เชิญว่าธุระมาเถิด
‎ข้าจะพบเจ้าได้ ‎ก็ต่อเมื่อมีธุระเท่านั้นหรือ
‎แต่ท่านไม่ใช่คนที่จะเรียกข้ามา ‎เพื่อพูดคุยสนุกสนาน
‎ถูกต้อง
‎ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าเจ้า
‎ยามข้ามีเรื่องที่อยากปรึกษา
‎คนเขียน "เรื่องราวของโฮดัม"
‎เจ้าไม่คิดว่าเรื่องเขามันแปลกหรือ
‎ข้ามีเส้นสายอยู่ทุกที่ในดินแดนโชซอน
‎อิทธิพลของข้าครอบคลุมทุกมุมเมือง
‎แต่ไม่พบร่องรอยของนักเขียนคนนั้น
‎ราวกับคนผู้นั้นแอบอยู่ข้างหลังข้า
‎ทางตะวันตกเฉียงเหนือรกร้างว่างเปล่า
‎มีที่ให้ซ่อนตัวมากมาย
‎- หากหาอีกหน่อย... ‎- นั่นเป็นเพียงข้อมูลลวง
‎ยิ่งใกล้ตัว ยิ่งไกลตา
‎มีเพียงสถานที่เดียวที่ใกล้ ‎แต่ก็ไกลเกินเอื้อม
‎วังหลวง
‎หรือท่านจะบอกว่าคนเขียน ‎"เรื่องราวของโฮดัม" อยู่ในวังหลวง
‎ด้วยเหตุนี้
‎ข้าจึงวางแผนจะถวายฎีกาพรุ่งนี้
‎ใต้เท้า
‎- องค์รัชทายาท... ‎- พระองค์จะต้องรับฎีกาพรุ่งนี้
‎ดังนั้นตอบคำถามข้าที
‎คิดว่านั่นจะพอให้จับตัวคนเขียน ‎"เรื่องราวของโฮดัม" ได้หรือไม่
‎สารเลว กล้าดียังไง...
‎(ยี่สิบปีก่อน)
‎ฝ่าบาทอยู่ไหน
‎ข้าถามว่าฝ่าบาทอยู่ไหน
‎ฮัมยอง
‎กระหม่อมนำจอนวีกโยซอมาถวายพระพันปี
‎(จอนวีกโยซอ: ‎ประกาศการสืบทอดบังลังก์)
‎(เรื่องราวของโฮดัม)
‎รองอัครมหาเสนาบดี ‎ดูเหมือนท่านจะชราเสียแล้ว
‎องค์รัชทายาท ‎โปรดระวังวาจาด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎มีอาลักษณ์อยู่ด้วย
‎ใช่ มีอาลักษณ์อยู่ทั้งในท้องพระโรง ‎และสำนักบรรยายหลวง
‎พวกเขาติดตามฝ่าบาทกับข้าไปทุกที่
‎จดทุกสิ่งที่เราพูดและทำ
‎ข้าไม่สามารถ
‎พูดหรือมองสิ่งใดได้ตามต้องการ ‎ด้วยกลัวว่าจะถูกบันทึก
‎มาตอนนี้ ท่านคิด
‎จะรับอาลักษณ์หญิง ‎มาสืบเรื่องข้าถึงในห้องเลยหรือ
‎องค์รัชทายาท
‎กระหม่อมเพียงแนะนำ ‎ให้มีอาลักษณ์หญิงไว้
‎ตามระบบโบราณพ่ะย่ะค่ะ
‎หนังสือเล่มไหนจากอาณาจักรใด
‎กล่าวถึงระบบเพ้อเจ้อ ‎ที่มีอาลักษณ์หญิงบ้าง
‎กฎหมายราชวงศ์โจวพ่ะย่ะค่ะ
‎ตามกฎหมายราชวงศ์โจว ‎อาณาจักรโจวมีอาลักษณ์หญิง
‎เพื่อบันทึกกระทั่งเหตุการณ์ในฝ่ายใน
‎กษัตริย์และปราชญ์รุ่นหลังมากมาย ‎ล้วนได้ความรู้จากบันทึกเหล่านั้น
‎อาณาจักรนั้นไม่มีแล้ว
‎มันล่มสลายไปเป็นพันปีแล้ว
‎แต่พวกเขายังเป็นแบบอย่าง ‎แม้กระทั่งพันปีให้หลัง
‎ระบบกฎหมายโชซอน ‎มีรากฐานจากกฎหมายราชวงศ์โจว
‎กระหม่อมจำได้ชัดเจนว่าเดือนก่อน
‎องค์รัชทายาทพูดเรื่องพิธีกรรม ‎โดยใช้ตัวอย่างโบราณจากอาณาจักรโจว
‎รองอัครมหาเสนาบดี
‎ผู้หญิงในโชซอนอ่านเขียนไม่ได้ ‎ไม่เหมือนสตรียุคราชวงศ์โจว
‎อักษรฮันกึลไม่สามารถนำมาใช้ ‎บันทึกเหตุการณ์ได้
‎รองเสนาบดีพูดถูก
‎อาลักษณ์ต้องมีทักษะ ความรู้ ‎และความเฉลียวฉลาด
‎แม้บัณฑิตชั้นยอด
‎ที่สอบขุนนางผ่าน
‎ก็ยังสอบอาลักษณ์ไม่ผ่าน
‎อาลักษณ์หญิงนั้นต่างออกไป
‎อาลักษณ์ทำหน้าที่บันทึก
‎เหตุการณ์บ้านเมืองไว้ให้ชนรุ่นหลัง
‎แต่อาลักษณ์หญิงทำเพียงบันทึก ‎ชีวิตประจำวันในวังหลวง
‎เราเลือกนางในที่อ่านเขียนฮันกึลออก ‎ให้มาทำหน้าที่ได้
‎ก็นั่นแหละ
‎พวกนางจดบันทึกได้ ‎เพียงชีวิตประจำวันในวังหลวง
‎ซึ่งไม่จำเป็นต้องถ่ายทอด ‎สู่ชนรุ่นหลัง
‎ระเบียบวินัยในราชวงศ์
‎จะดีขึ้นเมื่อมีอาลักษณ์หญิง
‎นี่ท่านจะบอกว่าทุกวันนี้
‎ราชวงศ์ขาดวินัยเช่นนั้นหรือ
‎เรื่องนั้น...
‎กระหม่อมมิบังอาจกล่าวถึง ‎สิ่งที่เกิดขึ้นในนกซอดังพ่ะย่ะค่ะ
‎รองอัครมหาเสนาบดี
‎ข้าบอกเจ้าแล้ว
‎จะโน้มน้าวองค์รัชทายาท ‎ไม่ใช่เรื่องง่าย
‎เจ้าสามารถใช้โอกาสนี้ ‎ทำลายความมั่นใจเขา
‎และสอนการเป็นราชาให้กับเขา
‎เจ้าคิดว่าต้องใช้เวลานานไหม
‎องค์รัชทายาททรงพระปรีชายิ่ง
‎พระองค์จะเข้าใจกระหม่อมในเร็ววันแน่
‎ออกไปก่อน
‎ข้าไว้ใจให้เจ้าทำบางอย่าง
‎ที่ไม่เคยเกิดขึ้น ‎ในประวัติศาสตร์โชซอนมาก่อน
‎หากมันก่อปัญหาในภายหลัง
‎เจ้าจะถูกปลดจากตำแหน่ง
‎ฝ่าบาท มีเพียงสามคนในแผ่นดินนี้ ‎ที่รู้จักโฮดัม
‎ฝ่าบาท กระหม่อม และ...
‎ข้าอดสงสัยไม่ได้ ‎ว่าใครมอบงานยากเช่นนี้ให้องค์ชาย
‎พระพันปี
‎ดึกมากแล้ว
‎เหตุใดยังไม่บรรทม
‎ข้าได้ยินว่าไฟในตำหนักเจ้ายังไม่ดับ
‎หญิงชราคนนี้จึงหลับไม่ลง
‎เพราะเป็นห่วงหลานชายน่ะสิ
‎ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมยังต้องเรียนรู้อีกมาก ‎ขออภัยที่ทำให้ทรงเป็นห่วง
‎ข้าไม่ได้มาเพื่อตำหนิเจ้าหรอก
‎ข้ารู้ว่าไม่ใช่ความผิดเจ้า
‎พระองค์คงทราบเรื่องเมื่อเช้าแล้ว
‎บอกมา
‎เจ้าตัดสินใจได้หรือยัง
‎ไม่ง่ายเลยพ่ะย่ะค่ะ
‎แน่นอนว่าไม่
‎หากทำตามประสงค์ ‎ของรองอัครมหาเสนาบดี
‎อาลักษณ์หญิงจะเป็นหูเป็นตาให้เขา ‎อย่างไม่ต้องสงสัย
‎แต่หากปฏิเสธ
‎เจ้าก็จะกังวลใจ ‎ว่าเขาอาจทำอะไรองค์ชายโดวอน
‎พระพันปี
‎กระหม่อมไม่อยากเป็นองค์รัชทายาท ‎ที่ถูกพวกขุนนางชักใย
‎และไม่อยากเป็น ‎คนที่ปกป้องน้องตัวเองไม่ได้
‎กระหม่อมไม่รู้จริงๆ
‎ว่าควรทำเช่นไร
‎องค์รัชทายาท
‎เหตุใดจึงพยายามเดินเข้าไป ‎สู่กำมือของรองอัครมหาเสนาบดีล่ะ
‎เจ้าพลิกวิกฤตเป็นโอกาสได้เสมอนี่
‎แค่ต้องคิดหนักขึ้นอีกหน่อย
‎ทำไมเสียงประหลาดจัง
‎พระองค์ทรมานหูเราอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ
‎โปรดหยุดเถิดพ่ะย่ะค่ะ
‎- หยุดเถิดเพคะ ‎- หยุดเถิดเพคะ
‎ทนหน่อย เดี๋ยวก็เพราะขึ้น
‎รู้นี่ว่าข้าเรียนรู้ไว
‎พระองค์ไม่ได้เรียนรู้ไวสักนิดเดียว
‎จะไปไหน...
‎นี่ จะไปไหนกัน จะไป...
‎นี่ ไปไหนกัน
‎นี่
‎เสด็จพี่ เห็นไหมล่ะ
‎พวกเขาทำเช่นนี้กับข้า
‎ข้าได้ยินที่เจ้าเล่น
‎เลวร้ายจนข้าอยากจะต่อยเจ้าเลย
‎นึกขอบคุณเถอะที่ไม่มีใครลงมือ
‎องค์รัชทายาทตรัสเช่นนั้นได้อย่างไร
‎เพราะเป็นองค์รัชทายาทนี่แหละ ‎ถึงพูดได้
‎นี่ ไปที่แห่งหนึ่งกับข้าหน่อยสิ
‎- ที่ไหน ‎- เดี๋ยวก็รู้
‎ไม่เคยรู้เลยว่าท้องฟ้าสวยนัก ‎ยามอาทิตย์ใกล้อัสดง
‎สีสันชวนพิศวงเหลือเกิน
‎เสด็จพี่
‎ท่านปลอบข้ามากพอแล้ว
‎ดุข้าเสียทีสิ
‎ท่านเป็นองค์รัชทายาท ‎ที่แทบไม่มีเวลาแม้แต่จะมองฟ้า
‎ท่านต้องมาหาข้าเพราะมีเหตุผลแน่
‎ท่านคงทราบ...
‎เรื่องที่ข้าก่อแล้วสินะ
‎น่าโมโหจริงเชียว
‎คิดว่าข้าจะดุเจ้า ‎เพราะเรื่องแค่นั้นน่ะหรือ
‎ที่แท้...
‎นักเขียนชื่อดัง แมฮวา ‎ก็เป็นแค่คนโง่เขลาใจแคบ
‎- เสด็จพี่ ‎- ข้าอ่านนิยายเจ้าแล้ว
‎ตอนแรกว่าจะอ่านนิดเดียว
‎แต่กลับหยุดพลิกหน้ากระดาษไม่ได้เลย
‎ข้าเริ่มเสียดายที่ไม่ได้อ่าน
‎ก่อนมันถูกสั่งห้าม
‎- เลิกล้อข้าเถิด ‎- ที่พูดเพราะข้าภูมิใจต่างหาก
‎หากเราเกิดในครอบครัวชนชั้นกลาง
‎ข้าคงเที่ยวบอกทุกคนในละแวกบ้าน
‎ว่าน้องชายข้าคือแมฮวา ‎และเขาเขียนหนังสือนั่น
‎แต่บนบ่าของเจ้ากับข้า
‎มีภาระมากมาย
‎เจ้าตอบข้ามาตามตรงได้ไหม
‎คุณชายคิมของเจ้าน่ะ
‎มีข้าเป็นแรงบันดาลใจใช่ไหม
‎- อะไรนะ ‎- เขาหล่อเหลา
‎สติปัญญาสูงส่ง และอ่อนโยน
‎นั่นข้าชัดๆ
‎โดยเฉพาะเรื่องหน้าตา
‎ผิวขาว นัยน์ตาล้ำลึก
‎อย่าเข้าพระทัยผิดสิ
‎ข้าก็แค่มองตัวเองในกระจก
‎อะไรนะ
‎เอาเถอะ
‎คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูแฮรยอง
‎นายท่านเลือกวันแล้วเจ้าค่ะ
‎วันที่หนึ่งเดือนหน้า
‎- งั้นหรือ ‎- หมอดูบอกว่า
‎พวกท่านจะเข้ากันได้ดีมาก
‎เมื่อคุณหนูแต่งกับเขา
‎จะมีชีวิตที่แสนสุขเจ้าค่ะ
‎นายท่านพอใจมากทีเดียว
‎- เช่นนั้นก็ดี ‎- คุณหนู
‎โธ่ อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ
‎อันที่จริง ‎ข้าไปแอบดูว่าที่สามีท่านมาแล้ว
‎ข้าตะลึงไปเลยเจ้าค่ะ เขาหล่อมาก
‎เดินเหินด้วยท่วงท่าสง่างาม
‎ข้าว่าเขาจะเป็นสามีที่ดีมากเจ้าค่ะ
‎ท่านสองคนเข้ากันได้ดีแน่
‎ข้าต้องไปที่อื่นสักเดี๋ยว
‎จางซู อย่าลืมเอานี่ไปด้วย
‎โธ่ ระวังหน่อย เดี๋ยวก็หกล้มอีก
‎ตั้งชื่อให้เขาแล้วหรือเจ้าคะ
‎ใช่
‎ตอนแรกข้าลังเล ‎ระหว่างซานซัมกับอินซัม
‎แต่มาคิดได้ ‎ว่าชื่อที่เหมาะกับเขาที่สุด
‎คือจางซู
‎เพราะเขาทำงานในโรงหมอ
‎จางซูเป็นชื่อที่เพราะมากเจ้าค่ะ
‎ความเอื้อเฟื้อของท่าน ‎จะนำโชคมาให้ท่านแน่
‎ท่านรับเลี้ยงเด็กชายที่ไม่มีที่ไป
‎แหม ใช่ว่าข้าทำเพื่อเขาอย่างเดียว
‎ข้าอยู่คนเดียวเหงาๆ มาตลอด ‎จึงคิดว่าหากรับเลี้ยงเด็กนั่น
‎ข้าก็จะได้มีคนช่วยงาน ‎แถมยังมีคนให้พูดคุยด้วย
‎ข้าทำเพื่อตัวเองด้วย
‎เจ้ามาทำไม มันพังอีกแล้วหรือ
‎เปล่าเจ้าค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้น
‎ข้าคิดว่าจะขายมัน
‎เจ้าจะขายนาฬิกาปลุกหรือ
‎เจ้าค่ะ ข้าคงไม่ต้องใช้มันอีกแล้ว
‎ท่านยินดีจะจ่ายเท่าไรล่ะ
‎องค์รัชทายาทเสด็จแล้ว
‎- ส่งม้วนฎีกามา ‎- พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท
‎"รองอัครมหาเสนาบดี
‎ขอให้รับอาลักษณ์หญิงเข้ามา ‎เมื่อ 15 วันก่อน
‎ข้าอนุญาต"
‎องค์รัชทายาท นั่นไร้เหตุผลสิ้นดี ‎โปรดถอนรับสั่งด้วยเถิด
‎"แต่อาลักษณ์หญิงนั้น
‎ไม่ได้มาจากการแต่งตั้ง ‎แต่ต้องผ่านการสอบเข้ารับราชการ
‎จัดสอบเพียงหนึ่งครั้งตลอดวัน
‎เพื่อวัดผลว่าผ่านหรือไม่
‎และข้า องค์รัชทายาท ‎จะเลือกหัวข้อเอง
‎ผู้ใดสอบผ่าน
‎จะได้เข้าฝึกงานในสำนักกฤษฎีกา"
‎องค์รัชทายาท ‎จะให้ผู้หญิงสอบขุนนางได้อย่างไร
‎ชายหญิงแตกต่าง ‎เรามีขนบธรรมเนียมที่เข้มงวด
‎จะให้ผู้หญิงสอบ ‎เหมือนผู้ชายได้อย่างไร
‎มันเกินไปพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท
‎เรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ‎ในประวัติศาสตร์โชซอน
‎โปรดถอนรับสั่งเถิดพ่ะย่ะค่ะ ‎องค์รัชทายาท
‎- องค์รัชทายาทโปรดถอนรับสั่ง ‎- องค์รัชทายาทโปรดถอนรับสั่ง
‎กระหม่อมขอถวายคำแนะนำด้วยความภักดี
‎โปรดคำนึงถึงกฎราชสำนักด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎กฎราชสำนักหรือ
‎การสอบขุนนาง
‎เป็นการสอบระดับชาติที่เกี่ยวโยง ‎กับการศึกษาของบ้านเมืองเรา
‎ผู้หญิงนั้นด้อยความรู้และการศึกษา ‎หากเราให้พวกนางสอบ
‎ก็จะเป็นการขัดต่อรากฐาน
‎ที่กษัตริย์องค์ก่อนๆ ‎เคยทรงงานหนักเพื่อรักษาไว้
‎รองอัครมหาเสนาบดี
‎อดีตกษัตริย์องค์ไหนหรือ
‎ที่กำหนดว่ามีเพียงผู้ชาย ‎ที่ได้รับอนุญาตให้สอบขุนนาง
‎โปรดตอบข้า
‎ตรงไหนของกฎหมายบ้านเมือง
‎ที่ระบุว่ามีเพียงผู้ชาย ‎ที่สอบขุนนางได้
‎ตอนพระเจ้าแทโจสถาปนาโชซอน ‎ได้ทรงประกาศไว้ว่า
‎การรับขุนนางเข้าทำงาน ‎มีเกณฑ์เพียงประการเดียว
‎การศึกษาและจรรยาบรรณ
‎การศึกษาดี มีจรรยาบรรณสูง
‎หากใครมีคุณสมบัติเหล่านั้น
‎ข้าก็ยินดีอย่างยิ่งที่จะรับเข้ามา ‎แม้เป็นหญิงก็ตาม
‎- แต่ว่า... ‎- ลืมแล้วหรือ
‎พวกท่านเป็นคนแนะนำ ‎ให้ข้ารับอาลักษณ์หญิงเอง
‎อีกทั้งยังยืนกราน
‎ให้พวกนางเข้าวัง ‎โดยไม่สนขนบธรรมเนียมที่เข้มงวด
‎ข้าก็แค่สนอง
‎คำขอของท่าน
‎จริงหรือนี่
‎ผู้หญิงจะได้สอบหรือ
‎เรื่องเพ้อเจ้ออะไร
‎งานของเราไม่ใช่แค่การจดบันทึกนะ
‎ไม่ใช่เรื่องที่พวกนาง ‎จะเรียนรู้ได้ในเวลาสั้นๆ
‎ไม่ใช่แค่หยามหน้าพวกเรานะ
‎แต่ยังหยามอาลักษณ์ทั้งหมด ‎ย้อนไปหลายพันปีด้วย
‎เราไม่ควรอยู่เฉยกันนะ
‎อาลักษณ์ซน เจ้าบอกว่าญาติเจ้า ‎เป็นหัวหน้าสำนักบัณฑิตหลวงใช่ไหม
‎บอกให้พวกเขาเริ่มประท้วงเลย
‎ข้าจะพกขวานไปด้วย
‎เราต้องยื่นฎีการ้องเรียน
‎ใช่ เข้าท่า
‎ใครจะตัดหัวอาลักษณ์ถ้าไม่บ้าจริงๆ
‎ว่าแต่
‎ทำไมท่านไม่พูดอะไรเลยล่ะ ‎อาลักษณ์มิน
‎เขาจะพูดอะไรได้
‎หากรองอัครมหาเสนาบดี ‎ไม่ไปยั่วองค์รัชทายาทก่อน
‎เรื่องนี้ก็คงไม่เกิด
‎ทำไมเหล่าอาลักษณ์
‎ต้องต่อต้านการรับอาลักษณ์หญิงด้วย
‎ท่านพูดเรื่องเพ้อเจ้ออะไร
‎ทำไมเราจะไม่ต่อต้านล่ะ
‎เราเรียนรู้กันตั้งแต่เด็ก
‎ว่าผู้หญิงไม่ควรยุ่งเกี่ยว ‎เรื่องกิจการงานเมือง
‎ไม่ว่าหนังสือมากมายจะสอนเราแบบนั้น
‎แต่กฎหมายก็ต้องมาก่อน
‎กฎหมายหรือ
‎- ในกฎหมาย... ‎- ไม่มีหัวข้อไหน
‎ที่ระบุว่าผู้หญิงสอบขุนนางไม่ได้
‎พวกเขาจะรับอาลักษณ์หญิงหรือ
‎คุณพระช่วย ‎ไม่เคยได้ยินเรื่องบ้าพรรค์นี้มาก่อน
‎โลกเริ่มเปลี่ยนแล้วสินะ
‎- ให้ตาย ‎- น่าขันสิ้นดี
‎เจ้าควรไปสอบนะ เจ้าเขียนเก่งนี่
‎เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว
‎ลูกคนรองของใต้เท้าโจ
‎ยืนกรานจะสอบขุนนางจนวุ่นวายใหญ่
‎จริงหรือ ‎ทำไมผู้หญิงต้องทำเรื่องแบบนั้น
‎นั่นสิ
‎(จำหน่ายคู่มืออาลักษณ์หญิง)
‎หนังสือเตรียมสอบ ‎เพื่อเป็นอาลักษณ์หญิง
‎วางขายแล้วนะ
‎มีคำอธิบายศัพท์ยากด้วยอักษรฮันกึล
‎เพื่อช่วยให้เข้าใจได้ง่ายที่สุด
‎มีการเน้นประเด็นสำคัญ ‎จากเนื้อหาแสนน่าเบื่อด้วย
‎ผู้หญิงในฮันยางที่อ่านออกเขียนได้ ‎มีแค่นี้เองหรือ
‎เรามีผู้สมัครไม่ถึงสิบคน
‎ข้ามั่นใจว่าไม่ใช่เพราะ ‎อ่านเขียนไม่ได้หรอก
‎พวกเขาคงกังวลว่าองค์รัชทายาท
‎จะทำอะไรลูกสาวมากกว่า
‎หากพวกนางไปสอบขุนนาง
‎อาจถึงขั้นไม่ได้แต่งงานเชียวนะ
‎ถึงได้ไม่ยอมให้สมัครกัน
‎ไม่สำคัญว่ามีผู้สมัครมากหรือน้อย
‎เราต้องการคนสอบผ่านเพียงคนเดียว
‎ใช่ ถูกต้องแล้ว
‎ใต้เท้า เราเรียกพวกนาง ‎มารวมตัวกันดีหรือไม่
‎นายท่าน
‎รองอัครมหาเสนาบดี ‎ข้ามาทักทายท่านเจ้าค่ะ
‎ข้าคือลูกสาวคนโตของจองรัง ซงแจชอน
‎(จองรัง: ขุนนางอาวุโสขั้นห้า)
‎- ชื่อซาฮีเจ้าค่ะ ‎- ซาฮี
‎เจ้ามาทำอะไรที่นี่
‎ข้าจะเข้าสอบขุนนางเจ้าค่ะ
‎หา
‎แต่เพื่อการนั้น ‎ข้าต้องให้ท่านช่วยเจ้าค่ะ
‎โปรดพูดกับพ่อข้าให้ที
‎เจ้าพูดบ้าอะไรเนี่ย
‎ทำแบบนั้นทำไม
‎ซาฮีหรือ
‎ใต้เท้าซงมีลูกสาวที่ฉลาดจริงๆ
‎ข้าจัดทุกอย่างที่หาได้
‎ตั้งแต่ผ้าห่มยันเสื้อผ้า ‎ตามที่ท่านขอแล้ว
‎ข้าว่าเท่านี้
‎น่าจะพอให้คุณหนูใช้
‎ไปจนหลานชายของนางแต่งงาน
‎ทำดีมาก
‎พรุ่งนี้เจ้าจะยุ่งมาก ไปพักเถอะ
‎เจ้าค่ะ นายท่าน
‎ท่านพี่
‎ข้าไม่รู้ว่าท่านอยู่นี่
‎นี่คืออะไร
‎เปิดดูสิเจ้าคะ มันเป็นของขวัญ
‎นี่มัน...
‎ตอนข้ายังเด็ก
‎ข้าชอบตอนท่านสวมชุดสีเขียวเข้มมาก
‎ข้าอยากระลึกถึงตอนนั้น
‎เพื่อไม่ให้ตัวเอง ‎นึกเกลียดท่านจนเกินไป
‎แฮรยอง
‎ข้าจะ...
‎ข้าจะอยู่ตรงนี้เพื่อเจ้าเสมอ
‎จริงหรือ เยี่ยมเลยสิ
‎คุณพระช่วย
‎- ทำงานต่อไปเถอะน่า ‎- ทางนี้
‎ตายจริง
‎- เป็นวันมงคลจริงๆ ‎- ใช่
‎ขอบคุณที่มากันนะ
‎เชิญนั่งก่อน
‎แหม งามมากใช่ไหมล่ะ
‎ดูสิว่าคุณหนูสวยแค่ไหน
‎ตายแล้ว ราวกับนางฟ้าเลย
‎มีลูกสักสิบคนกำลังดี
‎พวกเขาจะสวยและหล่อมากเชียวล่ะ
‎จริงไหม
‎ซอลกึมล่ะอยู่ไหน
‎อย่าให้พูดเลยเจ้าค่ะ
‎ยังร้องไห้อยู่ในห้องเลย
‎เจ้าบ่าวมาแล้ว
‎- ดูเขาสิ ‎- โอ้โฮ
‎- ตายจริง ‎- หล่อเหลาเหลือเกิน
‎- สุดยอด ‎- หล่อจริงๆ
‎ขออภัย ข้า...
‎ข้าแต่งงานไม่ได้ขอรับ
‎ชุดเจ้าค่ะ
‎- รีบแก้ให้ที ‎- เดี๋ยวนะเจ้าคะ
‎โอ๊ย นี่มันบ้าไปแล้ว
‎ไปกันเถอะ
‎คุณหนู แก้มเจ้าค่ะ
‎ซึงฮุน เสียสติไปแล้วหรือไง
‎ข้าขอโทษ
‎- คุณพระ ‎- เรื่องบ้าอะไรเนี่ย
‎ทางนี้
‎ท่านใจร้ายจริงๆ เลย
‎ท่านก็รู้ว่าข้าจะโดนอะไร
‎หากมีใครเห็นข้าในหอสมุด
‎ข้าถึงได้สั่งให้ทุกคนออกไปไง
‎ช่วยข้าหน่อยสิ
‎มีเรื่องที่ข้าต้องสืบค้น
‎แต่กลับหาไม่เจอสักที
‎แล้วก็ไม่มีตัวอย่างที่ดีๆ ด้วย
‎ท่านยังคิดโจทย์ในการสอบ ‎ไม่ได้อีกหรือ
‎นี่วันสอบแล้วไม่ใช่หรือ
‎ข้าถึงได้ร้อนใจอยู่นี่ไง
‎เจ้าคิดอะไรออกบ้างไหม
‎ข้าคิดไม่ออกหรอก
‎รู้แต่ว่าท่านไม่ควรหาจากหนังสือ
‎มีขุนนางมากมายก่ายกอง
‎ที่ตอบคำถามจากหนังสือพวกนี้ได้ ‎เพราะท่องจำมาจนขึ้นใจ
‎อาลักษณ์หญิงมีหน้าที่
‎บันทึกข้อผิดพลาดของราชวงศ์มิใช่หรือ
‎นั่นแปลว่า...
‎พวกนางจะต้องโอหัง
‎โอหังหรือ
‎หาคนที่จะไม่เกรงกลัวพระราชา
‎องค์รัชทายาท และเหล่าขุนนาง
‎ข้าหมายถึงผู้หญิงประหลาด
‎ที่ดื้อด้านราวกับวัว
‎และหาญกล้าราวกับแม่ทัพ
‎มีหญิงเช่นนั้นในโชซอนจริงหรือ
‎ข้ามั่นใจ
‎ว่าจะพบนางได้แน่
‎ข้ามา
‎สอบอาลักษณ์หญิงเจ้าค่ะ
‎ข้าจะไปตรวจดูการสอบ
‎จะว่าไปแล้ว ข้าเป็นคนออกข้อสอบนะ
‎ไม่น่าเสียดายหรือ ‎ที่ไม่เลือกผู้หญิงฉลาดเช่นข้า
‎นางชื่อแฮรยองสินะ
‎ข้าจะพบนางได้ที่ใด
‎ทำไมพวกเขาหาเรื่องตำหนิเราตลอดเลย
‎พวกนางทำอะไรนะ ไปพบพวกขุนนางหรือ
‎เส้นทางถูกสร้างขึ้นตรงจุดนี้เองหรือ
‎มีคนอื่นมาหรือเปล่า ‎มีใครนอกจากเราไหม
‎ข้าไม่เคยเห็น ‎คำตอบที่โอหังเช่นนี้มาก่อน
‎เจ้ากล้าเขียนแบบนี้ ‎คิดว่าข้าผิดหรือ
‎ข้าถามว่าเจ้าคิดว่าข้าผิดหรือ
‎ใช่เพคะ
‎คำบรรยายโดย: ฐิตา วีระมนทนาศักดิ์